Corona en het lijden

Tijdens de Paasdagen, heb ik bijzonder veel TV bekeken. Wel zoveel mogelijk christelijke films jaja, om zo toch een beetje het Paasverhaal op mijn netvlies te krijgen (ja mijn netvlies niet mijn Netflix!).

Soms springt er iets uit, soms wil je graag dat er iets uitspringt om de herdenking en de verwondering te bevorderen. In dit geval was het geweld om het evangelie heen dat mij opviel, rondom het Paasverhaal maar vooral erna ..

De dood van Jezus was een en al geweld uiteraad. Toch lees ik het vaak, misschien jij ook, met een bril op van – wij weten hoe dit eindigt, Hij gaat toch weer opstaan! Hoe dan ook, door het grotere perspectief gaat het geweld eromheen vaak aan me voorbij. Zo ook bij het verhaal van de vroeg christelijke kerk in Handelingen. Dat heb ik vaak met een blik op het werk van de apostelen en vooral ook een blik op het werk van de Heilige Geest gelezen als een soort plaatje van de ideale kerk.

Bijvoorbeeld Petrus’ toespraak op de Pinksterdag. Ik zie dat voor me met die eenheid onder de gelovigen, de vreugdevolle gemeenschap die groeide en dat ze alles met elkaar deelden, de wonderen, genezingen. Wat ik iets minder voor ogen had, waren de Joodse machten die tegenspraak geven, arrestaties veroorzaken, waarschuwingen geven, gevangen nemen. Ja, er waren engelen die over hen waakten, en kracht onder de christenen, maar de weerstand was er ook, een weerstand die tot de dood lijdt in het geval van Stefanus. Zeker vanaf dat moment wanneer Saulus de gemeente begon te ‘verwoesten’.

Het geweld is niet waar de nadruk op ligt in de Bijbel (dat leer ik eerder van de films die later door mensen zijn gemaakt), maar het helpt me juist nu om een goed perspectief te krijgen op God in onze werkelijkheid. Ik had een onbewust idee dat er happy ever after is in het hier en nu. Ik geloof echt niet in de zgn. welvaartstheologie, maar ik merk hoe ik ergens onderweg onrealistische verwachtingen heb ontwikkeld.

In deze coronatijden leer ik extra goed zien dat christen-zijn niet betekent dat we nooit met kwaad getroffen zullen worden. Het kwaad heeft altijd op de loer gelegen en toch kan je op een of andere manier gaan geloven dat gelovigen er immuun voor zijn Bij de eerste christenen was het er duidelijk ook – denk aan Stefanus. Na een geweldig getuigenis wordt hij gestenigd!

Misschien heb ik Psalm 91 te letterlijk gelezen, al lijkt het over dit leven te gaan. Het kan niet letterlijk betekenen dat de pest je niet kan treffen (v6), of dat terwijl duizenden links en rechts sterven, corona in dit geval, geen christen zal treffen. Er zijn er al teveel dood! Wat betekent het dan wel?  Ik kies voor deze interpretatie – ondanks alle tegenstand, ziekte, teleurstelling, vervolging, fysieke en mentale pijn, uiteindelijk kan niets mij scheiden van Hem die alle vormen van ellende tot aan de dood toe overwonnen heeft. Ja, er is teleurstelling, er is pijn, er is soms verdrukking, de aarde beeft en gaat meer beven. Jij en ik zullen  het moeilijk krijgen. Maar als wij daarvoor kiezen, komt er ruimte voor wijze lessen en meer vertrouwen op Hem. Het alternatief is verbitteren. Daar wil ik niet heen.

Als een van ons sterft aan deze rotziekte of aan een van die duizenden andere ziektes – zeg ik tegen de Heere: Mijn toevlucht en mijn burcht, mijn God, op Wie ik vertrouw! En ja, dit is anders dan wat ik verwacht had, maar het is, verrassend genoeg, oke…

Terug naar andere blogs