Oordeel is niet voor ons bestemd

Eind vorig jaar was ik bij een conferentie van nationale leiders van de kerk waar ik bij hoor. Ik ben geen leider binnen die gemeente, en ik vraag me af waarom ik altijd een uitnodiging krijg. Maar vooruit, ik krijg ‘m en ik zal er ook gelijk bij vertellen dat ik erheen ben gegaan omdat mijn man een weekend weg was in een bijzonder roerige periode en ik geen zin had om alleen thuis te zijn. Niets heiligs aan dus, gewoon een ontsnappingspoging.

Ik zal er ook bij vertellen dat ik hoor bij het soort kerk waar er ruimte is voor de Geest. Ik heb er nog nooit een discussie over de gaven van de Geest gehoord zoals ik bij veel gemeentes heb meegemaakt. Hier zijn er geen theologisch strepen getrokken. Ze mogen er zijn en daar hou ik van.

Ga je naar een leidersconferentie, dan is dat aspect er gewoon ook. Hoewel, gewoon? Bij conferenties vraag ik me af of er sprake is van ‘gewoon’. Er lijkt altijd meer te zijn, geconcentreerde, intensieve, hogere verwachtingen. En deze conferentie was niet anders.

Ik weet niet, beste lezer,  of jij dit soort bijeenkomst ooit hebt zitten ‘ bekijken’; geloof me, het is een apart gezicht.  Een zaal vol mensen die “manifesteren” is beslist niet het mooiste gezicht. Dan neem je gekke dingen waar, rare bewegingen, mensen die heen en weer slingeren, op en neer springen, op de grond liggen, shaken, brullen, tevreden kijken in alle rust, kan ook….

Maar als je er met kou in je hart naar kijkt, kan het tot vervelende dingen leiden, lelijke dingen – zoals oordeel.  Ik ben te nuchter voor dit soort gebeurtenissen. Sterker nog, ik twijfel of het allemaal echt kan zijn.  Ik besloot in mijn hart dat ik hier helemaal klaar mee was, dat ik eigenlijk naar huis wilde en dat het idiote schouwspel voor mij niet weggelegd was.

Tijdens de eetpauze kwam ik tot de gelukkige ontdekking dat mijn driekoppig gezelschap er ongeveer net zo over dacht. Ieder met eigen nuance, maar toch. Wat een opluchting, ik hoefde ook geen beleefd geluiden te maken! De avondsessie moest nog beginnen maar wij wisten al wat wij er van vonden. Het was gewoon een kwestie van uitzitten tot we weg mochten. Verwachtingen hadden we niet.

Kun jij je voorstellen hoe haast schuldig ik me voelde toen ik me toch  aangesproken voelde tijdens de laatste sessie  … en hoe grappig wanneer ik met mijn twee compagnons, met schuldig blik naar elkaar, simultaan gingen staan…? En wat er vervolgens over me heen kwam was, ja hoor, dat dramatische schouwspel waar ik zo van walgde. Ik heb zeker 5 minuten, wellicht langer, staan schudden. Ik kon er niets aan doen. Ik heb geen idee wat er gezegd werd of wat ik dacht, mijn aandacht was opgeslokt door wat me lichamelijk overkwam.

Alsof dat niet genoeg was, ontfermden twee nogal profetisch begaafde wildvreemde dames zich over mij. Ik had ze geen woord verteld  maar ze hadden het over mijn heilige ontevredenheid, baden voor …zeer rake dingen. Ik was sprakeloos. En terecht.

Ik had mijn oordeel klaar, maar God zag me waar ik was. Ik heb er nog pijn van in mijn ribben, van al dat geshake. Het  herinnert mij  eraan dat God door de gekste dingen heen kan werken. Onze kromme stokken en allerlei manieren zijn Hem al lang bekend. Hij kiest ervoor om met ons samen te werken. Ik blijf me erover verwonderen!

Terug naar andere blogs