“Wat beperkt is zal verdwijnen” De Liefde niet.

Het effect van woorden van God ontvangen, is mijns inziens, nergens zo helder als in het verhaal van de Samaritaanse vrouw bij de bron (Joh 4).

Een vrouw die wellicht uit schaamte, het hele dorp ontwijkt, en water gaat halen in de hitte van de dag, ontmoet Jezus. Zijn discipelen waren haar zeker uit de weg gegaan. Ze was nota bene vrouw en Samaritaan. Maar Jezus, die nog veel meer over haar bleek te weten, ontweek haar niet. Hij gaat geen discussie met haar aan over haar gedrag. Hij noemt de ware situatie, haar ogen gingen waarschijnlijk wat wijder open staan door zijn kennis over haar, maar van Hem komt geen afwijzing.

Tussen hen ontstaat een goed gesprek.

Zie wat met deze vrouw vervolgens gebeurt! Niet afgewezen, maar gezien en gehoord, krijgt ze een behoorlijke dosis lef en gaat rechtstreeks naar de mensen in haar dorp toe om hen te vertellen dat ze denkt de Messias gevonden te hebben. Net ontweek ze die mensen. Nu gaat ze naar hen toe met een getuigenis – “kom mee, er is iemand die alles van me weet”. Het resultaat mag er zijn! Er wordt naar haar geluisterd. En als gevolg van haar getuigenis, komen “veel Samaritanen“ tot geloof (Joh 4:39).

Heb jij zelf ooit een woord ontvangen waarvan de waarheid zo resoneert in je leven? Zo ja dan weet je wat er met je kunt gebeuren. Je voel je zo gezien, gekend, geliefd… Het is alsof je ruggengraat steviger wordt, je durft meer. Stel je voor hoe dat werkt wanneer, net zoals bij deze vrouw, je zonde onthuld wordt. En dan niet in een sfeer van verwijt maar in een sfeer van liefde.

Perspectief zoekend, valt mijn oog op het overbekende 1 Korintiërs 13. In christelijk Nederland, waarschijnlijk over de hele wereld van het christendom, herken ik een neiging om vooruit te gaan in schommelbewegingen van links naar rechts. In vele traditionele kerken waren (zijn) de geestesgaven ondergesneeuwd, of weggestreept door de theologie. In mijn eigen ontdekkingstocht neem ik een ‘over balans’ beweging waar. Logisch bij de (her) ontdekking, dat deze gaven van Gods Geest toch nog voor ons in het heden bedoeld zijn, dat je overweldigend blij kan zijn met de schatkist die Hij voor ons achtergelaten heeft. En kan men gemakkelijk vergeten dat deze gaven als gereedschappen bedoeld zijn en niet als het einddoel zelf. Misbruik makend van mijn tweetaligheid, noem ik ze – tools voor Gods doel(s)en.

Wat lezen we deze tekst o zo gemakkelijk zonder te zien en te doorgronden – “al had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de liefde niet, ik zou niets zijn”. Boem! – NIETS zijn. Niets zonder liefde. Nee, er staat niet dat gaven onbelangrijk zijn, ook niet – zie je wel het enige wat van betekenis is, is de liefde. Die gaven zijn er zeker! Je laat een cadeau toch niet onuitgepakt! Maar, op een dag zullen ze echt wel verdwijnen. Ze verdienen beoefend te worden uit liefde en het is de liefde die blijft en wat eeuwig betekenis zal hebben. Lees maar: “Profetieën zullen verdwijnen, klanktaal zal verstommen, kennis verloren gaan – want ons kennen schiet te kort en ons profeteren is beperkt. Wanneer het volmaakte komt zal wat beperkt is verdwijnen… maar de liefde zal nooit vergaan”.

Ik denk terug aan de ontmoeting tussen Jezus en de vrouw bij de bron – wat een verademing die houding van Jezus – de ruimte, de liefde, de oordeelvrij kans die Hij gaf. Hij laat zoveel meer zien hier.

Terug naar andere blogs