Week 7 corona, betekenis vinden…

Soms lukt vertrouwen, en soms niet. Is er ruimte voor beide geluiden?

Ik denk dat ik een nieuw product uit ga brengen, een nieuw lijn in retraites. Geen stilte-retraite, die stilte ben ik meer dan zat! Nee, dat wordt post corona anders. Ik ga voor het Unstuck Scream Weekend! Je mag al je frustraties weggillen boven op een berg, of tegen een stormachtige zee die tegen de rotsen buldert. Heerlijk! Ik gil het hardst! En dan geniet ik van de meegillers, want dan heb ik ze geleid naar iets waar ze behoefte aan hebben en dat geeft, hoe wonderlijk ook,  betekenis.

Vaar ik nu door gefrustreerde wateren, dan is dat door het verlangen om iets te kunnen betekenen voor mijn medemens, in gemeenschap te kunnen leven met medemensen, om idiote opmerkingen te kunnen maken waarvan men in een deuk zal liggen, om de sfeer enigszins te kunnen beïnvloeden, verlichten, helpen, stoken.. Via Zoom (of wat voor schermdeelmogelijkheid dan ook) is dat lastig. Iedereen moet netjes op zijn beurt wachten. Door elkaar heen praten is zinloos. Iedereen staat op scherp, want elkaar verstaan is de kunst. Niet wegvallen, in beeld blijven …

Ik vrees dat ik op een ander manier al weggevallen ben! Niets kunnen doen, geen betekenis mogen hebben, drijft me tot een innerlijke zoektocht.. Zo liep ik deze week met een zucht het rijtje zondagsdienstmomenten af.  Wat ik zo langzaamaan ervaar is iets wat Elia kende –  waar bent U? Trekt U zich niets van mij aan? Ik ga onder deze struik liggen, laat mij maar! Voor mij ontbrak the power bij The Hour of Power, God was niet bij m’n eigen kerkdienst, ook niet bij die uitzending of die ….maar Zijn stille stem hoor ik nu ook niet….

Iedereen doet stinkend z’n best om God bij ons te brengen, in woorden, in aanbidding, echt gaaf hoe men zich inzet, zelfs tot online avondmaal toe, hulde aan alle pogingen! Niets sluit even aan op mijn zoeken, mag ik dat zeggen? Mag ik van me af schoppen? Is het toegestaan of mogen het alleen mooie boodschappen zijn? Mijn woorden geven mijn worsteling onderweg aan. Is dat oké? De rups kwam niet zomaar uit de cocon! Het gevoel van niet betekenisvol kunnen zijn nekt me in deze periode het meest. Deze stilstaan-tijden zullen velen wellicht helpen om te her-evalueren, maar ik was al stil en ik zoek… Waar is Zijn licht? Sta op en schitter, zei één van de sprekers? Wat heeft schitteren voor betekenis zonder elkaar? We waren niet gemaakt als eilanden.

“I will walk by faith and not by sight”, zingen ze….Mamma mia,  hoe hielden die geloofshelden dat vol zonder maar iets te zien van God in honderden jaren? Respect hoor.

Is er iemand die zich hierin herkent? Ik hoop het! God wees ons dan ook allebei genadig!

Terug naar andere blogs