Dit is deel 3 van een serie artikelen over religieus trauma. Klik hier voor deel 1, en hier voor deel 2.
In mijn eerste artikel schreef ik dat de beperkingen die ik in mezelf voelde, de aanleiding waren voor mijn onderzoek naar toxische kerken en hun invloed op degenen die onder hun vleugels leven. Mijn proces kwam op gang toen ik ontdekte dat ik ‘gevangen werd gehouden’ door ongeschreven wetten in mezelf. Ik noemde ze de ‘strenge tantes’. Die tantes – of wetten – zorgden ervoor dat ik me voortdurend aanpaste aan de verwachtingen van anderen.
Het besef, gepaard met een flinke dosis verontwaardiging, dat ik zelf kon kiezen, werd mijn nieuwe weg naar vrijheid. Het ging mij niet om met de vinger te wijzen naar de kerk – al maakt rouw om het verlies van het eigen zelf wel degelijk deel uit van dit proces – maar om de ontdekking van mijn eigen, betrouwbare intuïtie.
Als je je hele leven hebt gehandeld naar de regels van anderen, en vaak hebt ‘gedanst’ om een ander te pleasen, dan is het niet eenvoudig om die oude patronen los te laten. Toch heeft dit proces mij veel gebracht: zowel in mijn persoonlijke groei als in mijn werk. Ik handel nu vanuit mijn kern, vanuit wie ik werkelijk ben.
Ik heb dit proces aangedurfd – al gaat het met vallen en opstaan. Soms voelt het als polderen met jezelf: steeds opnieuw terugclaimen wat van nature in mij aanwezig is, wat in mij geschapen is.
Het schilderij dat dit prachtig uitbeeldt is “Dansje in de kerk” van Marius van Dokkum, voor velen een bekende kunstenaar in Nederland. Zijn werk verbeeldt precies wat ik bedoel: ik weiger nog langer oncomfortabel en geforceerd in een keurslijf te zitten. Zoek het beeld maar eens op. Ik kies voor de vrijheid van het meisje in de kerk.
Nee, ik keer me niet tegen de kerk. Helemaal niet. Ik sta wél voor een gezonde houding binnen kerken. En ik weet inmiddels dat ik – bij wijze van spreken – niet langer opgepropt in die koude banken hoef te zitten.
Herken je iets in dit verhaal? Dan nodig ik je van harte uit om het gesprek aan te gaan in mijn praktijk. De naam zegt eigenlijk alles over het proces dat ik beschrijf: Unstuck.